Soup, Riverbed, Lots of Trees

Op het moment van schrijven rijd ik met ruim 400 km/h door het Chinese landschap. Ik zit namelijk in de bullet train van Beijing naar Shanghai om de Rotterdam School of Management te vertegenwoordigen op een evenement. Een mooi moment om een blik te werpen op het verleden.

De eerste week in Beijing was redelijk chaotisch. Met een frisse jetlag begon ik aan twee lange dagen vol administrative issues. Een Chinese naam had ik ook nog niet, die heeft de administratie maar voor me verzonnen. Vanaf dag 2 was ik dus niet meer Hidde, maar Tang Pu Sen (汤普森), - ofwel “Soup, Riverbed, Lots of Trees”. Een fantastische naam met een diepe betekenis, al zeg ik het zelf. Bedankt administratie!

Omdat mijn scholarship ook de accommodatie omvatte werd ik in Dormitory 1 (Sushe 1 hao lou) geplaatst, in de wandelgangen ook wel Guantanamo genoemd. Ik denk dat deze alias genoeg zegt over de omstandigheden en dus besloot ik met hoge prioriteit ander onderdak te zoeken. Na een week lang driemaal daags bij de Housing Office te hebben geklaagd werden ze me zat en kreeg ik een andere optie aangeboden in Dormitory 16. Het verschil in prijs moest ik echter zelf betalen: 125 euro per maand – fair enough.

Inmiddels waren de Chinese lessen ook al begonnen. Ik heb iedere ochtend, 5 dagen in de week, van 8:30 tot 12:30 Chinese les. Mijn klas betreft een zeer gevarieerde groep. De studenten lopen uiteen van een Mongolische moeder (35 jaar) met 2 kinderen tot een 17-jarige jongen uit Sudan. In totaal bestaat onze klas uit ongeveer 20 studenten. De eerste twee weken bestonden vooral uit urenlang Chinese klanken en tonen nazeggen, hierna werd het gelukkig wat interessanter. Het tempo van de lessen ligt hoog, per dag wordt er een hoofdstuk doorheen geramd. Dit houdt in dat we dagelijks 20 nieuwe karakters moeten leren (lees: schrijven, herkennen, betekenis, juiste uitspraak, grammar). Het grote probleem is dat je op dag 5 de karakters van dag 1 weer vergeten bent, het is dus op z’n minst gezegd een uitdaging om alles goed te kunnen onthouden. Hierdoor hoeven we ons hier te te vervelen gelukkig. Je zou overigens verwachten dat ik met zoveel uren inmiddels wel een aardig woordje Chinees spreek. Niets is echter minder waar. Ik stelde mezelf zojuist in de taxi naar het treinstation even op de proef. Na “Wat is het mooi weer vandaag hè?”, “Wat is jouw naam?” en “Ik kom uit Nederland, ik ben een buitenlandse student” was het gesprek wel zo’n beetje voorbij. Ook merkte ik een ingehouden grinnik bij de taxi chauffeur toen ik m’n naam zei, wat nogmaals bevestigd hoe mooi en speciaal mijn naam is. Nogmaals, bedankt administratie!

Dit neemt natuurlijk niet weg dat er de afgelopen 2 maanden tijd was voor andere dingen dan studeren. De eerste week van oktober heeft heel China een week vrij, ook wel de Golden Week genoemd. In deze week ging ik samen met een vriend van mij naar Inner Mongolia. Let op: Inner Mongolia is niet het land Mongolië (ook wel Outer Mongolia), maar een provincie in China die tegen Mongolië aan ligt. Hier hebben we een week lang mogen genieten van de prachtige grasslands, woestijnen en vervallen Chinese muur. Ook heb ik veel van Beijing mogen zien. Beijing is vele mooie parken rijk, die op een non-polluted dag erg leuk zijn om te bezoeken. Ook is de Chinese muur letterlijk om de hoek en zijn er de befaamde Hutongs, en oh ja, laat ik de Forbidden City en Tian’an Men Square niet vergeten! De wijk waarin mijn universiteit ligt, Wudaokou, is een leuke, levendige studentenwijk met vele restaurant, bars en ander vertier.

De dagen worden inmiddels korter, het wordt langzaam kouder en geleidelijk merk je dat de pollution toeneemt, kortom: winter is coming... Ik ben zeer benieuwd wat Beijing me de komende weken gaat brengen. Ik kan niet wachten!

Hidde

Laatste wijziging: 07-11-2015 04:50