Tijd voor reflectie

Ik ben inmiddels ruim drie maanden terug uit Beijing. Tijd voor een terugblik.

Na mijn vorige blog heb ik de Great Wall Marathon gerend, mijn tweede semester in Beijing succesvol afgerond, drie weken met mijn zusje rondgereisd in Zuid-China (Yunnan - 云南), vier weken gebackpackt in Centraal Amerika, mezelf ondergedompeld in een bruisend Oktoberfest en ben ik ook even lekker thuis geweest in Nederland.

Inmiddels woon ik in Dublin, waar ik een maand geleden begonnen ben bij Google. Het is een mooie, regenachtige zondagavond in Ierland. Het geschikte moment voor een terugblik op een jaar in China. Hoe was mijn ervaring? Wat heb ik er concreet geleerd? Wat waren de hoogte- en dieptepunten? Zou ik het nog een keer doen? Er spinnen veel vragen door mijn hoofd.

Het doet iets met een mens als je een jaar in een compleet andere wereld leeft. De mensen zien er niet alleen anders uit, de mentaliteit is ook compleet anders. Maar anders is niet altijd slecht. Het wonen in Beijing en het leren van de Chinese taal heeft me concreet drie belangrijke dingen geleerd:

Work hard, play hard

Het leven in China is snel en overweldigend. Het duurde dan ook even voordat ik hieraan gewend was. Er is geen escape. Met mijn scooter manoeuvreren door het verkeer vereiste volle focus en het bij het simpelweg in- en uitstappen van de metro is haast het toverwoord.

Ook op de universiteit wordt er veel van je verwacht. dertig nieuwe karakters per dag, no nonsense. Kun je het niet bijhouden? Het spijt de leraar vast heel erg, maar het programma gaat gewoon door. Van onze klas is uiteindelijk ruim 35 procent afgevallen. Het merendeel omdat ze ergens tijdens het jaar de boot hadden gemist.

Dit snelle leven heeft ook een andere kant. Het stelde me in staat om heel snel, heel veel nieuwe dingen te leren en ervaren. De Chinese mentaliteit hield me scherp en ambitieus. Het dwong me om iedere dag maximaal te benutten, in het weekend en andere Chinese vakantiedagen veel van China te zien en groter te denken dan ik zelf ben. Daarnaast biedt het de steilst mogelijke curve voor het leren van de Chinese taal.

Langetermijnvisie

Chinees leren komt niet vanzelf. Als ik terugdenk aan de eerste paar maanden waarin ik Chinees leerde, zie ik mezelf voorover gebogen zitten aan mijn veel te kleine tafeltje in het language cafe op de campus. Vaak met de handen in het haar hoe ik deze karakters in mijn hoofd kon krijgen.

Daarnaast zie ik mezelf gefrustreerd in een taxi zitten, me afvragend hoe het toch kan dat ik al drie maanden lang acht uur per dag de taal leer en nog steeds geen woord begrijp van wat deze man zegt. Gelukkig was het wederzijds. Hij kon mij ook niet verstaan.

Mijn vaste ontbijttent vroeg me hoe lang ik al Chinees aan het leren was. Ik zei in het Chinees: "Drie maanden." Hij antwoordde: "Your Chinese is not good. Study harder". Hij was meedogenloos.

Rond maand vier keerde het tij en klikte er iets in mijn hoofd. Ik ging de relaties tussen karakters begrijpen, bouwde steeds makkelijker op een bestaande basis van karakters in m’n hoofd, begon onbewust de tonen juist te verstaan en mijn tong raakte eraan gewend om de tonen correct uit te spreken.

Dezelfde groenteman die structureel mijn ontbijtje verzorgde, complimenteerde me opeens met mijn Chinees. Vanaf toen werd het leuk. Ik kon echt met mensen gaan praten, waardoor mijn leercurve nog steiler werd.

Dit leerde mij dat wanneer je een bepaald doel wilt bereiken, de weg ernaartoe niet altijd leuk is. Vaak moet je even door het stof, om dat hogere doel te bereiken.

Geluk

Avontuur en het onbekende heeft me altijd aangetrokken. Daar haal ik veel geluk uit daarom ging ik deze uitdaging ook aan. Voor mij is er niets mooiers dan in een totaal vreemde omgeving te stappen met een haast onbereikbaar doel, hier een tijdje rond te spartelen en me uiteindelijk aan het eind van de rit comfortabel te voelen.

Toen ik in Beijing aankwam en mijn kamer zag - het gebouw werd ook wel Guantanamo genoemd - moest ik wel even slikken. Uiteindelijk vond ik een baantje en kon ik mezelf upgraden naar een iets betere kamer. Maar ook dit was een kleine, gedeelde kamer zonder luchtfilter.

Het waren de kleine momenten, voornamelijk aan het einde van het jaar, dat ik een puur gevoel van geluk voelde. Mijn Chinees was op orde en ik scooterde op een smoggy dag naar mijn bijbaantje. Ik haalde wat noodles bij een street vendor die zijn olie uit het riool haalde en zat op de hoek van een druk kruispunt aan de rand van Beijing mijn eten weg te slurpen en smakken. In de meest lelijke setting die je je kunt bedenken voelde ik een heerlijk gevoel van geluk. I did it.

Nog een keer

Terugkijkend op dit jaar waren er dieptepunten, maar meer hoogtepunten die dit dik hebben gecompenseerd. Ik zou dit zonder enige twijfel nog een keer doen en raad het ten zeerste aan. Mijn fascinatie voor China is nog meer gegroeid. Daarnaast spreek ik veel lof uit voor Nuffic en de Chinese overheid die dit mogelijk hebben gemaakt. Ontzettend bedankt! 

再见, Hidde (汤普森)

Laatste wijziging: 22-12-2016 11:05