Een Indonesisch welkom

‘Jakarta? Darmasiswa?’ Ik kijk in het vriendelijke gezicht van een van de weinig blanken op het vliegveld van Muscat, Oman. Ze komt uit Litouwen en zat in hetzelfde vliegtuig vanaf Schiphol. De band is meteen geschept en we brengen drie uur door op het vliegveld.

In die uren krijgen we een Indonesische simkaart aangereikt van iemand uit Saoedi-Arabië, eten we elkaars snacks en gaan we op de foto met Indonesische jongens. Die laatsten zijn helemaal ondersteboven van onze blanke en vooral ook blonde verschijning. Het woord bule (een, meestal, niet offensieve term voor blanke buitenlander) valt geregeld. De grijns op mijn gezicht is permanent.

Verrassend goed

Wat Viktoria en ik ook gemeen hebben, naast het Darmasiswa Scholarship,  is dat we beide geen flauw idee hebben wat de bedoeling is als we straks aankomen op het vliegveld van Jakarta. De communicatie is soms wat lastig met de organisatie van Darmasiswa, maar eenmaal aangekomen is het verrassend goed geregeld.

Met onze bagage slepen we ons naar het groepje jongeren die de bordjes ‘Darmasiswa’ omhoog houden. Zij lijken nog gelukkiger te zijn dan wij, ze stonden al een tijdje te wachten namelijk. Of misschien kwam het door onze blonde haren. Ze begeleiden ons naar een grotere groep toekomstige Darmasiswa-studenten.

Adembenemend luxe

Onderweg loopt er ongeveer vijf man om ons heen die allemaal iets anders van ons willen. Naambordjes, bagagetags, snacks en water: van alle kanten wordt ons iets aangereikt. Drie fotografen en één camerajongen missen geen enkel bezweet moment en eventjes voel ik me een celebrity.

Het hotel is adembenemend luxe, met hier en daar wat Indonesische trekjes. Op de tweede verdieping staat het buffet al klaar, maar eerst is het tijd voor de administratieve rompslomp. Twee uur later zijn we een goodiebag, een hotelkamersleutel, een registratie en één miljoen Indonesische Rupia verder. Ons paspoort is ingescand en het is tijd voor een welverdiende douche en maaltijd.

Squat-toilet

De volgende dag begint ons programma om 08.30 uur. Na wat huishoudelijke mededelingen krijgen we een workshop over culturele verschillen. Wist je dat Nederland een individualisme-index heeft van 80 en Indonesië van maar 14? En dat de smalltalk in Indonesië niet gaat over het weer (‘Waarom zouden we het over het weer hebben? Het is altijd warm!’), maar dat ze vaak als eerste vragen of je een vriendje/vriendinnetje hebt. En of je getrouwd bent. En of je dan al zwanger bent ook, toevallig? Er wordt ons gedemonstreerd hoe we op een squat-toilet moeten hurken en ook hoe we dat beter niet kunnen doen. En daarna is het weer tijd om te eten.

De rest van de dag gaat voorbij in waas en voor ik het weet zit ik in mijn mooiste jurk naar traditionele Indonesische dans te kijken tijdens de Darmasiswa openingsceremonie. En alsof dat nog niet genoeg is krijgen we ook een Angklung (een muziekinstrument) in onze handen gedrukt. Of we daar even liedjes mee willen spelen. Helaas is de pret om 21.00 uur alweer voorbij, maar gelukkig krijgen we kopi (koffie) & kue lapis (spekkoek) als toetje.

Femke

Laatste wijziging: 05-06-2019 12:26