Israël - Haifa - Nellie

Nellie doet een PhD Child Development in Haifa, Israël. Ze ging erheen met een Cultureel Verdragbeurs.

Ik kwam aan op het vliegveld op Tel Aviv op 2 augustus 2017. Doodmoe en met een rood, bezweet hoofd sleepte ik mijn 8 zware koffers één voor één door het eenpersoonshekje naar het treinstation. In de trein van Tel Aviv naar Haifa zat ik suf uit het raam te staren, met een bevreemd gevoel. Ik bedacht dat ik zojuist Nederland achter mij liet, om vier jaar voor een promotieonderzoek in Haifa te gaan wonen. 

Nellie in HaifaWat deed je tijdens je eerste dagen? 

De eerste dagen en weken leerde ik de meest interessante instituten kennen. Ik moest een studentenvisum, beurzen en gezondheidszorg regelen, en me inschrijven op de universiteit. Elke dag ging ik op stap met een tas vol document, om erachter te komen dat ik de juiste documenten of de juiste handtekeningen miste. Uiteindelijk hadk in oktober pas al mijn papieren binnen. Precies een week voor mijn PhD begon.  

Hoe beviel de studie?

Ik moest even flink mijn verwachtingen bijstellen toen ik mijn mede PhD-studenten voor het eerst zag. Ik ben jong, single en kwam net uit de schoolbanken, terwijl mijn vier medestudenten 40- of 50-jarige moeders zijn met een compleet gezin, die naast hun PhD op zijn minst vier dagen werken. Geen ambitieuze jonge studenten met nul aan werkervaring, maar moeders met een schat aan werkervaring die mij allerlei vragen over Excel stelden en aan het einde van het eerste jaar als afsluiting een quiz organiseerden. En mijn grootste shock kreeg ik toen ik mijn supervisor voor het eerst zag. Zonder mij te kennen, wilde ze mij direct een knuffel geven. Op de universiteit nota bene. Ik was zo verbaasd dat ik spontaan een stap achteruit deed, waardoor de knuffel er nooit van kwam. Ondertussen weet ik wie haar kleinkinderen zijn en wat ze in haar vakanties doet. Hoe vreemd en nieuw ook, de afdeling, mijn medestudenten en mijn supervisor hebben mij enorm veel bijgebracht. 

Hoe kijk je terug op je eerste jaar? 

Het eerste jaar van mijn PhD in Israël was een unieke ervaring, waarin ik vooral druk was met het proberen te begrijpen van het reilen en zeilen op onze afdeling. Bij een PhD in Israël komen geen extra onderwijstaken kijken, dus het enige wat je hoeft te doen, is je eigen onderzoek. Kleine kanttekening: dat onderzoek wordt als studie gezien in plaats van werk. Ik voelde me dus een enorme snob toen ik vroeg waar mijn eigen kantoortje was en te horen kreeg dat er voor studenten geen eigen kantoor is.  

Wat maakt Israël speciaal?

Kwaliteit is hier veel belangrijker dan kwantiteit en dat heeft mij uitgedaagd om een heel gedetailleerd onderzoeksvoorstel te schrijven, waarin elk onderdeel zorgvuldig verantwoord is. Ik miste collega’s en onderwijstaken, maar kreeg wel alle tijd en vrijheid om honderden artikelen te lezen en alle kennis op te doen die ik nodig heb voor de aankomende jaren. 

Wat is je ervaring met de Cultureel Verdragbeurs?

De Cultureel Verdragbeurs heeft me enorm geholpen. Tijdens het eerste jaar was alles nieuw en kostte alles extra energie. Dankzij de beurs hoefde ik mij geen zorgen te maken over levensonderhoud en gezondheidszorg. De contactpersonen in Nederland en Israël waren altijd bereid om allerlei vragen te beantwoorden, ook als niet direct te maken hadden met de zaken die geregeld werden door Nuffic. Na een jaar in Israël, kan ik mij nu verder zelf redden. Ik heb genoten tijdens het eerste jaar, en kijk uit naar de volgende drie jaren. Ik ben dankbaar voor deze start. 

Ook benieuwd naar de mogelijkheden van onderzoek doen in het buitenland mét een beurs? Lees dan meer over de Cultureel Verdragbeurs.

Laatste wijziging: 24-10-2018 15:51